บทที่ 109

กระดาษแผ่นบางถูกขยำจนยับยู่ยี่คามือหนา ภูริณัฐดีดตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้หนังอย่างรวดเร็ว เสียงโลหะกระทบกันดังเคร้งก้องกังวาน ทำลายความเงียบงันอันน่าอึดอัดภายในห้องทำงาน

เขาขว้างก้อนกระดาษนั้นลงถังขยะอย่างไม่ไยดี

……

รถเก๋งสีดำขลับแล่นทะยานฝ่าความมืด ก่อนจะชะลอความเร็วและจอดสนิทที่หน้าคฤหาสน์หรูบนเนินเขา...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ